السلاح: كل ما يقاتل به، وجمعه أسلحة، قال تعالى: وليأخذوا حذرهم وأسلحتهم [النساء/ 102]، أي: أمتعتهم، والإسليح: نبت إذا أكلته الإبل غزرت وسمنت، وكأنما سمي بذلك لأنها إذا أكلته أخذت السلاح، أي: منعت أن تنحر، إشارة إلى ما قال الشاعر: 240- أزمان لم تأخذ علي سلاحها %~% إبلي بجلتها ولا أبكارها والسلاح: ما يقذف به البعير من أكل الإسليح، وجعل كناية عن كل عذرة حتى قيل في الحبارى: سلاحه سلاحه .
Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir
es-Silâh: Kendisiyle savaşılan her şeydir; çoğulu esliha'dır. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "...tedbirlerini ve silahlarını alsınlar..." [4:102], yani: Techizatlarını. el-İslîh: Develerin yediğinde sütlerinin bollaştığı ve semirdikleri bir bitkidir. Sanki bu adı almasının sebebi, develer onu yediğinde "silahlarını almaları", yani boğazlanmaktan korunmalarıdır; bu da şairin şu sözüne işarettir: 240- O zamanlar ki, ne irileri (bicelletiha) ne de körpeleri (ebkâriha), develerim benim aleyhime silahını almamıştı %~% es-Silâh (ayrıca): Devenin islîh yemesinden dolayı dışarı attığı (fışkı/dışkı) şeydir. Ve her türlü pislik için kinaye yapılmıştır; hatta toy kuşu (hubârâ) hakkında "silâhuhü silâhuhü" (onun silahı, onun dışkısıdır) denilmiştir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)