Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir

Vücûb (الوجوب): sabit olmak, sübût demektir. "Vâcib" (الواجب) ise çeşitli anlamlarda kullanılır: Birincisi: Mümkinin karşıtı olarak (kullanılır). O, var olan/gerçekleşmiş öyle bir şeydir ki, ortadan kalktığı farz edildiğinde bundan bir imkânsızlık (muhal) doğar. Örneğin: ikinin varlığıyla birlikte birin varlığı; zira ikinin varlığı gerçekleşmişken birin ortadan kalkması imkânsızdır. İkincisi: Yapılmadığı takdirde kınamayı (levm) hak ettiren şey hakkında kullanılır. Bu da iki türlüdür: Akıl yönünden vâcib olan; tevhidin (birlik) bilinmesinin ve nübüvvetin bilinmesinin vâcib olması gibi. Bir de şeriat yönünden vâcib olan; belirlenip tayin edilmiş ibadetlerin vâcib olması gibi. "Güneş vecebe etti (وجبت الشمس)" denir: battığı zaman; "düştü, kayboldu" dedikleri gibi. Yüce Allah'ın şu sözü de bundandır: "Yanları yere düştüğünde (fe-izâ vecebet cunûbuhâ)" [22:36]. "Kalp vecebe etti, vecîben (çarptı, çarpıntı yaptı)" da denir. Bütün bunlar, onda vukuun (düşme/gerçekleşme) tasavvur edilmesi itibarıyladır. Hepsinde "evcebe (أوجب)" da denir. "Mûcibât (الموجبات)" ile de, Allah'ın kendilerine ateşi vâcib kıldığı büyük günahlar (kebâir) kastedilmiştir. Bazıları ise şöyle demiştir: Vâcib iki anlamda kullanılır: Biri: Kendisiyle, varlığı zorunlu (lâzimü'l-vücûb) olan kastedilir; zira onun mevcut olmaması doğru/mümkün değildir. Celâli yüce olan Allah hakkında "vücûdu vâcibdir (varlığı zorunludur)" dememiz gibi. İkincisi: Var olması gereken, hakkı var olmak olan anlamında vâcib. Fakihlerin, "vâcib: kişi onu yapmadığında cezayı hak ettiği şeydir" sözüne gelince; bu, onu kendisine ârız olan (sonradan ilişen) bir şeyle nitelemektir, kendisine lâzım olan (ayrılmaz) bir sıfatla değil. Bu da "insan, yürüdüğünde iki ayak üzerinde ve dik kâmetle yürüyen (canlıdır)" diyen kimsenin sözü konumundadır.