القبيح: ما ينبو عنه البصر من الأعيان، وما تنبو عنه النفس من الأعمال والأحوال، وقد قبح قباحة فهو قبيح، وقوله تعالى: من المقبوحين [القصص/ 42]، أي: من الموسومين بحالة منكرة، وذلك إشارة إلى ما وصف الله تعالى به الكفار من الرجاسة والنجاسة إلى غير ذلك من الصفات، وما وصفهم به يوم القيامة من سواد الوجوه، وزرقة العيون، وسحبهم بالأغلال والسلاسل ونحو ذلك. يقال: قبحه الله عن الخير، أي: نحاه، ويقال لعظم الساعد، مما يلي النصف منه إلى المرفق: قبيح .
Exdore translation — not part of the source
el-Kabîh: Somut varlıklardan (a'yân), gözün (bakmaktan) kaçındığı; amel ve hâllerden ise nefsin kaçındığı (hoşlanmadığı) şeydir. "Kabuha kabâhaten" (çirkin oldu) denir; o (şey bu durumda) "kabîh" (çirkin) olur. Allah Teâlâ'nın "من المقبوحين" (çirkin kılınmışlardan) [28:42] sözü, yani "menfur/iğrenç bir hâlle damgalanmışlardan" (demektir). Bu da Allah Teâlâ'nın kâfirleri nitelediği pislik, necaset ve bunun dışındaki (kötü) sıfatlara; ve onları kıyamet günü niteleyeceği yüzlerin kararması, gözlerin gök(mavi)leşmesi, bukağı ve zincirlerle sürüklenmeleri ve benzeri (hâllere) bir işarettir. "Kabbahahu'llâhu ani'l-hayr" denir, yani onu (hayırdan) uzaklaştırdı. Kolun (sâ'id) kemiğinin, ortasından dirseğe kadar olan kısmına da "kabîh" denir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)