شويت اللحم واشتويته. قال تعالى: يشوي الوجوه [الكهف/ 29]، وقال الشاعر: 278- فاشتوى ليلة ريح واجتمل أو نهته فأتاه رزقه والشوى: الأطراف، كاليد والرجل. يقال: رماه فأشواه، أي: أصاب شواه. قال تعالى: نزاعة للشوى [المعارج/ 16]، ومنه قيل للأمر الهين: شوى ، من حيث إن الشوى ليس بمقتل. والشاة قيل: أصلها شاهة بدلالة قولهم: شياه وشويهة.
Exdore translation — not part of the source
"Şeveytü'l-lahme" ve "ışteveytühü" (eti kızarttım) denir. Yüce Allah "yüzleri kavurur" [18:29] buyurmuştur. Şair şöyle demiştir: [278] Rüzgârlı bir gecede et kızarttı ve eritilmiş iç yağı yedi %~% yahut onu men etti de rızkı ona geldi. "eş-Şevâ": el ve ayak gibi uç uzuvlardır. "Ramâhu fe-eşvâhu" denir, yani onun uç uzvuna isabet ettirdi. Yüce Allah "uzuvları söküp koparandır" [70:16] buyurmuştur. Bundan dolayı önemsiz iş için "şevâ" denmiştir; çünkü uç uzuvlar öldürücü yer değildir. "eş-Şât" (koyun) kelimesinin aslının "şâhe" olduğu söylenmiştir; buna delil, "şiyâh" ve "şüveyhe" demeleridir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)