الأواه: الذي يكثر التأوه، وهو أن يقول: أوه أوه، وكل كلام يدل على حزن يقال له: التأوه، ويعبر بالأواه عمن يظهر خشية الله تعالى، وقيل في قوله تعالى: أواه منيب [هود/ 75] أي: المؤمن الداعي، وأصله راجع إلى ما تقدم. قال أبو العباس (رحمه الله): يقال: إيها: إذا كففته، وويها: إذا أغريته، وواها: إذا تعجبت منه.
Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir
el-Evvâh: Çokça "âh" çeken kimsedir; bu da "âh âh" demesidir. Hüzne delalet eden her söze "tevehhüh (âh çekme)" denir. "el-Evvâh" ile, Allah Teâlâ'dan duyduğu korkuyu (haşyet) açığa vuran kimse kastedilir. "Evvâhun münîb (yönelen/pişman olan)" [11:75] ayeti hakkında: dua eden mümin, denilmiştir. Aslı ise yukarıda geçene döner. Ebü'l-Abbâs (Allah ona rahmet etsin) şöyle demiştir: Birini engellediğinde "îhâ", onu kışkırttığında (teşvik ettiğinde) "veyhâ", ona hayret ettiğinde "vâhâ" denir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)