الصبغ: مصدر صبغت، والصبغ: المصبوغ، وقوله تعالى: صبغة الله [البقرة/ 138]، إشارة إلى ما أوجده الله تعالى في الناس من العقل المتميز به عن البهائم كالفطرة، وكانت النصارى إذا ولد لهم ولد غمسوه بعد السابع في ماء عمودية يزعمون أن ذلك صبغة، فقال تعالى له ذلك، وقال: ومن أحسن من الله صبغة [البقرة/ 138]، وقال: وصبغ للآكلين [المؤمنون/ 20]، أي: أدم لهم، وذلك من قولهم: اصطبغت بالخل .
Exdore translation — not part of the source
es-Sabğ: "sabağtu (boyadım)" fiilinin masdarıdır. es-Sıbğ ise: boyanmış olan şeydir. Allah Teâlâ'nın "sıbğatallâh (Allah'ın boyası)" [2:138] sözü, Allah Teâlâ'nın insanlarda var ettiği ve onları hayvanlardan ayıran, fıtrat gibi olan akla bir işarettir. Hristiyanlar bir çocukları doğduğunda, yedinci günden sonra onu bir vaftiz suyuna daldırırlar ve bunun bir "sıbğa" olduğunu iddia ederlerdi. İşte Allah Teâlâ da bunun için o (kelimeyi) kullandı ve şöyle buyurdu: "Allah'tan daha güzel boya (sıbğa) vuran kimdir?" [2:138]. Yine buyurdu ki: "ve yiyenler için bir katık (sıbğ)" [23:20], yani onlara katık olur. Bu (kullanım), onların "istabağtu bi'l-hall (ekmeğimi sirkeye batırıp katıklandım)" sözlerinden gelir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)