أصل القرف والاقتراف: قشر اللحاء عن الشجر، والجلدة عن الجرح، وما يؤخذ منه: قرف، واستعير الاقتراف للاكتساب حسنا كان أو سوءا. قال تعالى: سيجزون بما كانوا يقترفون [الأنعام/ 120]، وليقترفوا ما هم مقترفون [الأنعام/ 113] وأموال اقترفتموها [التوبة/ 24]. والاقتراف في الإساءة أكثر استعمالا، ولهذا يقال: الاعتراف يزيل الاقتراف، وقرفت فلانا بكذا: إذا عبته به أو اتهمته، وقد حمل على ذلك قوله: وليقترفوا ما هم مقترفون [الأنعام/ 113]، وفلان قرفني، ورجل مقرف: هجين، وقارف فلان أمرا: إذا تعاطى ما يعاب به.
Exdore translation — not part of the source
el-karf ve el-iktirâf'ın (القرف والاقتراف) aslı: ağaçtan kabuğu (lihâ) soymak ve yaradan deriyi/kabuğu soymaktır. Ondan alınan/koparılan şeye "karf" denir. İktirâf, iyi olsun kötü olsun kazanmak (iktisâb) anlamında istiare edilmiştir (mecazen kullanılmıştır). Allah Teâlâ dedi: "Seyüczevne bimâ kânû yakterifûn" [6:120], ve "Ve li-yakterifû mâ hüm mukterifûn" [6:113], ve "Ve emvâlüni'kteraftümûhâ" [9:24]. İktirâf kötülük hakkında daha çok kullanılır; bunun için "el-i'tirâf (itiraf), el-iktirâf'ı (işlenen kötülüğü) giderir" denir. "Karaftü fülânen bi-kezâ" (قرفت فلانا بكذا): onu bir şeyle ayıpladığında ya da onunla itham ettiğinde (kullanılır). "Ve li-yakterifû mâ hüm mukterifûn" [6:113] sözü de bu anlama (ayıplamak/kötülük işlemek) hamledilmiştir. "Fülânun karafenî" (فلان قرفني): falanca beni ayıpladı/itham etti. "Raculün mukrif" (رجل مقرف): melez, soysuz (hecîn) kişi. "Kârefe fülân emran" (قارف فلان أمرا): ayıplanacak/kınanacak bir işe giriştiğinde, ona bulaştığında (kullanılır).
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)