القسوة: غلظ القلب، وأصله من: حجر قاس، والمقاساة: معالجة ذلك. قال تعالى: ثم قست قلوبكم [البقرة/ 74]، فويل للقاسية قلوبهم من ذكر الله [الزمر/ 22]، وقال: والقاسية قلوبهم [الحج/ 53]، وجعلنا قلوبهم قاسية [المائدة/ 13]، وقرئ: قسية أي: ليست قلوبهم بخالصة، من قولهم: درهم قسي، وهو جنس من الفضة المغشوشة، فيه قساوة، أي: صلابة، قال الشاعر: 367- صاح القسيات في أيدي الصياريف قشعر قال الله تعالى: تقشعر منه جلود الذين يخشون ربهم [الزمر/ 23] أي: يعلوها قشعريرة.
Exdore translation — not part of the source
el-Kasve: kalbin katılığı/sertliğidir; aslı "hacer kâsî" (katı taş) ifadesinden gelir. el-Mukâsât: bununla uğraşıp onunla baş etmektir. Allah Teâlâ şöyle buyurdu: "Sonra kalpleriniz katılaştı" [2:74], "Allah'ın zikrine karşı kalpleri katılaşmış olanlara yazıklar olsun" [39:22]; ve buyurdu: "Ve kalpleri katılaşmış olanlar" [22:53], "Ve onların kalplerini katılaştırdık" [5:13]. "Kasiyye" şeklinde de okundu, yani: kalpleri saf/hâlis değildir demektir; bu, "dirhemün kasî" sözlerinden gelir ki bu, içinde kasâve, yani katılık/sertlik bulunan bir tür karışık (hileli, katkılı) gümüştür. Şair şöyle dedi: 367- "Sarrafların ellerinde kalp (katkılı) paralar şıngırdadı" KŞ'R (قشعر): Allah Teâlâ şöyle buyurdu: "Rablerinden korkanların derileri ondan ürperir" [39:23], yani onları bir ürperti kaplar.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)