حرف الشيء: طرفه، وجمعه: أحرف وحروف، يقال: حرف السيف، وحرف السفينة، وحرف الجبل، وحروف الهجاء: أطراف الكلمة، والحروف العوامل في النحو: أطراف الكلمات الرابطة بعضها ببعض، وناقة حرف ، تشبيها بحرف الجبل، أو تشبيها في الدقة بحرف من حروف الكلمة، قال عز وجل: ومن الناس من يعبد الله على حرف [الحج/ 11]، قد فسر ذلك بقوله بعده: فإن أصابه خير اطمأن به وإن أصابته فتنة انقلب على وجهه [الحج/ 11]، وفي معناه: مذبذبين بين ذلك [النساء/ 143]. وانحرف عن كذا، وتحرف، واحترف، والاحتراف: طلب حرفة للمكسب، والحرفة: حالته التي يلزمها في ذلك، نحو: القعدة والجلسة، والمحارف: المحروم الذي خلا به الخير، وتحريف الشيء: إمالته، كتحريف القلم، وتحريف الكلام: أن تجعله على حرف من الاحتمال يمكن حمله على الوجهين، قال عز وجل: يحرفون الكلم عن مواضعه [النساء/ 46]، ويحرفون الكلم من بعد مواضعه [المائدة/ 41]، وقد كان فريق حتى بليت وحتى شفني السقم منهم يسمعون كلام الله ثم يحرفونه من بعد ما عقلوه [البقرة/ 75]، والحرف: ما فيه حرارة ولذع، كأنه محرف عن الحلاوة والحرارة، وطعام حريف، و# روي عنه (صلى الله عليه وسلم آله): «نزل القرآن على سبعة أحرف» وذلك مذكور على التحقيق في «الرسالة المنبهة على فوائد القرآن» .
Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir
Bir şeyin "harf"i: onun kenarı/ucudur. Çoğulu "ahruf" ve "hurûf"tur. "Kılıcın harfi (keskin kenarı)", "geminin harfi (bordası)", "dağın harfi (sırtı/kenarı)" denir. "Hurûfu'l-hicâ" (alfabe harfleri): kelimenin uçlarıdır. Nahivde "amel eden harfler": kelimeleri birbirine bağlayan uçlarıdır. "Nâka harf" (harf/güçlü deve) denir; bu, dağın kenarına benzetilerek ya da inceliği bakımından kelimenin harflerinden birine benzetilerek böyle adlandırılmıştır. Allah azze ve celle şöyle buyurmuştur: "İnsanlardan kimi de Allah'a bir kenardan (harf üzere) ibadet eder" [22:11]. Bu, sonrasındaki şu sözüyle açıklanmıştır: "Kendisine bir hayır dokunursa onunla huzur bulur; başına bir imtihan (fitne) gelirse yüz üstü döner" [22:11]. Aynı anlamda: "İkisi arasında bocalayıp dururlar" [4:143]. "İnhirâf" (bir şeyden sapmak/yön değiştirmek), "teharruf" ve "ihtirâf" denir. "İhtirâf": kazanç için bir sanat/meslek (hirfe) edinmektir. "Hirfe": kişinin bunda süregelen (bağlı kaldığı) hâlidir; "ku'de" ve "cilse" (oturma biçimi/tarzı) gibi. "Muhâraf": hayrın kendisinden uzaklaştığı, mahrum kimsedir. Bir şeyin "tahrîf"i: onu eğmek/meylettirmektir; kalemin (ucunu) eğmek gibi. Sözün "tahrîf"i: onu, iki anlama da çekilebilecek ihtimalli bir kenara/yöne koymandır. Allah azze ve celle şöyle buyurmuştur: "Kelimeleri yerlerinden kaydırıyorlar (tahrîf ediyorlar)" [4:46]; "Kelimeleri konuldukları yerlerden sonra değiştiriyorlar" [5:41]. "Oysa onlardan bir grup [beyit: ta ki yıprandım ve hastalık beni eritti] Allah'ın kelamını işitiyor, sonra onu akıl erdirdikten sonra tahrif ediyorlardı" [2:75]. "Harf" (baharat/tere anlamında): içinde acılık ve yakıcılık olan şeydir; sanki tatlılıktan ve (hoş) sıcaklıktan saptırılmış (muharref) gibidir. "Taâm harîf" (acı/yakıcı yemek) denir. Peygamber'den (salla'llâhu aleyhi ve âlih) şöyle rivayet edilmiştir: "Kur'an yedi harf üzerine indi." Bu husus, "er-Risâletü'l-münebbihe alâ fevâidi'l-Kur'ân" adlı eserde ayrıntılı/tahkikli olarak zikredilmiştir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)