Exdore translation — not part of the source

el-Esef: Üzüntü ve öfkenin bir arada bulunmasıdır; bazen bu iki halden her biri için ayrı ayrı da kullanılır. Gerçek anlamı (hakikati) ise: intikam arzusuyla kalp kanının kaynamasıdır. Bu (kaynama) kişinin kendinden aşağı biri hakkında olduğunda dışa yayılır ve öfke olur; kendinden üstün biri hakkında olduğunda ise içe büzülür ve üzüntü olur. Bundan dolayı İbn Abbâs'a üzüntü ile öfke hakkında sorulunca şöyle demiştir: İkisinin çıkış yeri birdir, sözcük (lafız) ise farklıdır; kim gücünün yettiği biriyle çekişirse bunu öfke ve gazapla açığa vurur, kim gücünün yetmediği biriyle çekişirse bunu üzüntü ve feryatla açığa vurur. (Alıntı sonu.) İşte bu bakış açısıyla şair şöyle demiştir: %~% Her üzüntü sahibinin üzüntüsü, öfkenin kardeşidir %~% Yüce Allah'ın "Bizi öfkelendirdiklerinde (âsefûnâ) onlardan intikam aldık" [43:55] sözü, yani: Bizi öfkelendirdiklerinde, demektir. Ebû Abdillâh ibnü'r-Rızâ şöyle demiştir: Allah bizim öfkelendiğimiz gibi öfkelenmez; fakat O'nun öfkelenen ve razı olan dostları (evliyâsı) vardır; işte Allah onların rızasını kendi rızası, onların öfkesini kendi öfkesi kılmıştır. Demiştir ki: Bunun üzerine (Allah) şöyle buyurmuştur: "Kim benim bir dostuma hakaret ederse, bana karşı savaş açmış olur." Rabbin sana iyilik karşılığında bağışlama ile mükâfat versin. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Kim Peygamber'e itaat ederse, gerçekte Allah'a itaat etmiş olur." [4:80]. Yine Yüce Allah'ın "Öfkeli ve üzgün (gadbâne esifâ)" [7:150] sözü. el-Esîf: Öfkeli kimse demektir. Ayrıca (bu kelime) hizmet ettirilen, boyunduruk altına alınmış kimse için ve neredeyse adı sanı anılmayan kimse için de mecazen kullanılır; nitekim "O, bir esîftir (değersizdir)" denir.