الركوع: الانحناء، فتارة يستعمل في الهيئة المخصوصة في الصلاة كما هي، وتارة في التواضع والتذلل، إما في العبادة، وإما في غيرها نحو: يا أيها الذين آمنوا اركعوا واسجدوا [الحج/ 77]، واركعوا مع الراكعين [البقرة/ 43]، والعاكفين والركع السجود [البقرة/ 125]، الراكعون الساجدون [التوبة/ 112]، قال الشاعر: 198- أخبر أخبار القرون التي مضت %~% أدب كأني كلما قمت راكع بلينا وما تبلى النجوم الطوالع %~% وتبقى الجبال بعدنا والمصانع
Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir
er-Rükû': Eğilmektir. Kimi zaman namazdaki özel heyetin (duruşun) kendisi için kullanılır, kimi zaman da alçakgönüllülük ve kendini küçük görme anlamında kullanılır; ister ibadette olsun ister ibadetin dışında olsun. Şu ayetlerdeki gibi: "Ey iman edenler! Rükû edin ve secde edin" [22:77]; "Rükû edenlerle birlikte rükû edin" [2:43]; "İtikâfa girenler ve rükû edip secde edenler" [2:125]; "Rükû edenler, secde edenler" [9:112]. Şair şöyle demiştir: 198- Geçip gitmiş çağların haberlerini veririm %~% yürürüm; sanki ne zaman ayağa kalksam rükûdayım Biz eskiyip yıprandık, oysa doğan yıldızlar yıpranmaz %~% ve dağlar ile yapılar bizden sonra kalır
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)