السفه: خفة في البدن، ومنه قيل: زمام سفيه: كثير الاضطراب، وثوب سفيه: رديء النسج، واستعمل في خفة النفس لنقصان العقل، وفي الأمور الدنيوية، والأخروية، فقيل: سفه نفسه [البقرة/ 130]، وأصله سفهت نفسه، فصرف عنه الفعل ، نحو: بطرت معيشتها [القصص/ 58]، قال في السفه الدنيوي: ولا تؤتوا السفهاء أموالكم [النساء/ 5]، وقال في الأخروي: وأنه كان يقول سفيهنا على الله شططا [الجن/ 4]، فهذا من السفه في الدين، وقال: أنؤمن كما آمن السفهاء ألا إنهم هم السفهاء [البقرة/ 13]، فنبه أنهم هم السفهاء في تسمية المؤمنين سفهاء، وعلى ذلك قوله: سيقول السفهاء من الناس ما ولاهم عن قبلتهم التي كانوا عليها [البقرة/ 142].
Exdore translation — not part of the source
es-Sefeh (السفه): bedendeki hafifliktir. Bundan dolayı "sefih yular (زمام سفيه)" denir: çok sallanan/kararsız duran yular; "sefih elbise (ثوب سفيه)": dokuması kötü olan elbise. Sonra bu kelime, aklın eksikliği sebebiyle nefsin hafifliği için kullanılmıştır; hem dünyevî hem uhrevî işlerde. Nitekim şöyle denilmiştir: "Nefsini sefihleştiren (سفه نفسه)" [2:130]. Aslı "سفهت نفسه" (nefsi sefihleşti) şeklindedir; fiil ondan çevrilmiştir, tıpkı şu ayette olduğu gibi: "Geçim bolluğuyla şımarmış (بطرت معيشتها)" [28:58]. Dünyevî sefeh hakkında şöyle buyurdu: "Mallarınızı sefihlere vermeyin" [4:5]. Uhrevî sefeh hakkında ise şöyle buyurdu: "Doğrusu bizim beyinsizimiz (سفيهنا), Allah hakkında haddi aşan sözler söylüyordu" [72:4]; işte bu, dindeki sefehtendir. Ve şöyle buyurdu: "Beyinsizlerin (السفهاء) inandığı gibi biz de mi inanacağız? İyi bilin ki asıl beyinsizler onlardır" [2:13]; böylece, müminleri "sefihler" diye adlandırmakla asıl sefihlerin kendileri olduğuna dikkat çekmiştir. Şu sözü de bunun üzeredir: "İnsanlardan bir kısım beyinsizler (السفهاء): 'Onları, üzerinde bulundukları kıblelerinden çeviren nedir?' diyecekler" [2:142].
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)