أصل البطن الجارحة، وجمعه بطون، قال تعالى: وإذ أنتم أجنة في بطون أمهاتكم [النجم/ 32]، وقد بطنته: أصبت بطنه، والبطن: خلاف الظهر في كل شيء، ويقال للجهة السفلى: بطن، وللجهة العليا: ظهر، وبه شبه بطن الأمر وبطن الوادي، والبطن من العرب اعتبارا بأنهم كشخص واحد، وأن كل قبيلة منهم كعضو بطن وفخذ وكاهل، وعلى هذا الاعتبار قال الشاعر: 58- الناس جسم وإمام الهدى %~% رأس وأنت العين في الرأس ويقال لكل غامض: بطن، ولكل ظاهر: ظهر، ومنه: بطنان القدر وظهرانها، ويقال لما تدركه الحاسة: ظاهر، ولما يخفى عنها: باطن. قال عز وجل: وذروا ظاهر الإثم وباطنه [الأنعام/ 120]، ما ظهر منها وما بطن [الأنعام/ 151]، والبطين: العظيم البطن، والبطن: الكثير الأكل، والمبطان: الذي يكثر الأكل حتى يعظم بطنه، والبطنة: كثرة الأكل، و# قيل: (البطنة تذهب الفطنة) . وقد بطن الرجل بطنا: إذا أشر من الشبع ومن كثرة الأكل، وقد بطن الرجل: عظم بطنه، ومبطن: خميص البطن، وبطن الإنسان: أصيب بطنه، ومنه: رجل مبطون: عليل البطن، والبطانة: خلاف الظهارة، وبطنت ثوبي بآخر: جعلته تحته. وقد بطن فلان بفلان بطونا، وتستعار البطانة لمن تختصه بالاطلاع على باطن أمرك. قال عز وجل: لا تتخذوا بطانة من دونكم [آل عمران/ 118] أي: مختصا بكم يستبطن أموركم، وذلك استعارة من بطانة الثوب، بدلالة قولهم: لبست فلانا: إذا اختصصته، وفلان شعاري ودثاري، و# روي عنه (صلى الله عليه وسلم آله) أنه قال: «ما بعث الله من نبي ولا استخلف من خليفة إلا كانت له بطانتان: بطانة تأمره بالخير وتحضه عليه، وبطانة تأمره بالشر وتحثه عليه» . والبطان: حزام يشد على البطن، وجمعه: أبطنة وبطن، والأبطنان: عرقان يمران على البطن. والبطين: نجم هو بطن الحمل، والتبطن: دخول في باطن الأمر. والظاهر والباطن في صفات الله تعالى: لا يقال إلا مزدوجين، كالأول والآخر ، فالظاهر قيل: إشارة إلى معرفتنا البديهية، فإن الفطرة تقتضي في كل ما نظر إليه الإنسان أنه تعالى موجود، كما قال: وهو الذي في السماء إله وفي الأرض إله [الزخرف/ 84]، ولذلك قال بعض الحكماء: مثل طالب معرفته مثل من طوف في الآفاق في طلب ما هو معه. والباطن: إشارة إلى معرفته الحقيقية، وهي التي أشار إليها أبو بكر رضي الله عنه بقوله: يا من غاية معرفته القصور عن معرفته. وقيل: ظاهر بآياته باطن بذاته، وقيل: ظاهر بأنه محيط بالأشياء مدرك لها، باطن من أن يحاط به، كما قال عز وجل: لا تدركه الأبصار وهو يدرك الأبصار [الأنعام/ 103]. و# قد روي عن أمير المؤمنين رضي الله عنه ما دل على تفسير اللفظتين حيث قال: (تجلى لعباده من غير أن رأوه، وأراهم نفسه من غير أن تجلى لهم) . ومعرفة ذلك تحتاج إلى فهم ثاقب وعقل وافر. وقوله تعالى: وأسبغ عليكم نعمه ظاهرة وباطنة [لقمان/ 20]. قيل: الظاهرة بالنبوة الباطنة بالعقل، وقيل: الظاهرة: المحسوسات، والباطنة: المعقولات، وقيل: الظاهرة: النصرة على الأعداء بالناس، والباطنة: النصرة بالملائكة. وكل ذلك يدخل في عموم الآية.
Exdore çevirisi — kaynağın parçası değildir
Batn (بطن) kelimesinin aslı (bedendeki) organdır (karın); çoğulu butûn'dur. Yüce Allah şöyle buyurdu: "Analarınızın karınlarında ceninler halindeyken..." [53:32] "بطنته" denir: karnına isabet ettim (vurdum) demektir. el-Batn (iç/karın): her şeyde ez-zahr'ın (sırt/dış) zıddıdır. Alt yöne "batn", üst yöne "zahr" denir. Bundan dolayı "işin içyüzü" (batnu'l-emr) ve "vadinin içi/tabanı" (batnu'l-vâdî) buna benzetilmiştir. Araplarda "batn" (boy/kabile bölümü), onların tek bir şahıs gibi kabul edilmesi ve onlardan her kabilenin karın, uyluk ve omuz gibi bir organ sayılması itibarıyladır. Bu itibara göre şair şöyle demiştir: İnsanlar bir bedendir, hidayet imamı ise baş %~% sen de o baştaki gözsün. Her gizli/kapalı şeye "batn", her açık şeye "zahr" denir. Bundan: "butnânu'l-kıdr" (tencerenin içi) ve "zahrânuhâ" (dışı). Duyunun idrak ettiği şeye "zâhir" (açık), ondan gizli olana "bâtın" (gizli) denir. Aziz ve celil olan şöyle buyurdu: "Günahın açığını da gizlisini de bırakın." [6:120] "...onların açığını da gizlisini de..." [6:151] el-Batîn: karnı büyük olan. el-Batin (البَطِن): çok yiyen. el-Mibtân: karnı büyüyene kadar çok yiyen kimse. el-Bitne: çok yeme. Denilmiştir ki: "Tokluk anlayışı giderir." "بطن الرجل بطنا" denir: tokluktan ve çok yemekten şımardığı zaman. "بطن الرجل" denir: karnı büyüdü. el-Mubattan: karnı ince (yassı) olan. "بطن الإنسان" denir: karnından rahatsızlandı. Bundan: "recülün mabtûn" (karnı hasta adam). el-Bitâne (astar): ez-zihâre'nin (yüzlük/dış kumaş) zıddıdır. "بطنت ثوبي بآخر" denir: elbisemin altına başka bir kumaş koydum. "بطن فلان بفلان بطونا" denir (falanca falancaya yakın/sırdaş oldu). el-Bitâne, işinin içyüzüne muttali kıldığın kimse için istiare olarak kullanılır. Aziz ve celil olan şöyle buyurdu: "Kendinizden başkasını sırdaş edinmeyin." [3:118] Yani işlerinizin içyüzüne vâkıf olacak, size mahsus biri. Bu, elbisenin astarından yapılmış bir istiaredir; delili onların "لبست فلانا" (falancayı giydim) sözüdür: onu kendine mahrem/yakın kıldığında (böyle denir). "Falanca benim şi'ârım ve disârımdır" (yani iç ve dış giysimdir). Ondan (sallallâhu aleyhi ve âlihi ve sellem) rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: "Allah hiçbir peygamber göndermemiş ve hiçbir halife tayin etmemiştir ki onun iki sırdaşı (bitâne) olmasın: biri ona hayrı emreden ve onu hayra teşvik eden bir sırdaş, diğeri ona şerri emreden ve onu şerre kışkırtan bir sırdaş." el-Bitân: karnın üzerine bağlanan kolan; çoğulu ebtine ve butun'dur. el-Ebtanân: karnın üzerinden geçen iki damar. el-Butayn: Koç (Hamel) burcunun karnı olan bir yıldızdır. et-Tebattun: işin içyüzüne girmek (nüfuz etmek). ez-Zâhir ve el-Bâtın, Yüce Allah'ın sıfatlarında ancak çift olarak söylenir; el-Evvel ile el-Âhir gibi. ez-Zâhir hakkında denmiştir ki: bizim bedihî (apaçık) marifetimize işarettir; zira fıtrat, insanın baktığı her şeyde O'nun var olmasını gerektirir. Nitekim şöyle buyurmuştur: "O, gökte de ilah, yerde de ilahtır." [43:84] Bunun için bazı hakîmler şöyle demiştir: O'nun marifetini arayanın hali, yanında olan şeyi ararken ufuklarda dolaşan kimsenin haline benzer. el-Bâtın ise: O'nun hakiki marifetine işarettir ki bu, Ebû Bekir'in (Allah ondan razı olsun) şu sözüyle işaret ettiği (marifettir): "Ey kendisini bilmenin nihayeti, kendisini bilmekten âciz olmak olan (zât)!" Denildi ki: âyetleriyle zâhirdir, zâtıyla bâtındır. Denildi ki: eşyayı kuşatması ve onları idrak etmesi bakımından zâhirdir; kendisinin kuşatılmasından ise bâtındır. Nitekim aziz ve celil olan şöyle buyurdu: "Gözler O'nu idrak edemez, O ise gözleri idrak eder." [6:103] Mü'minlerin emirinden (Allah ondan razı olsun) bu iki lafzın tefsirine delalet eden şu söz rivayet edilmiştir: "Kullarına, onlar O'nu görmeksizin tecelli etti; ve onlara tecelli etmeksizin kendini gösterdi." Bunun idraki, keskin bir anlayışa ve geniş bir akla ihtiyaç duyar. Yüce Allah'ın şu sözü: "Nimetlerini açık ve gizli olarak size bolca verdi." [31:20] Denildi ki: açık nimet nübüvvetle, gizli nimet akıllâdır. Denildi ki: açık olan mahsûsât (duyulur şeyler), gizli olan ma'kûlât (akledilir şeyler)tir. Denildi ki: açık olan, düşmanlara karşı insanlarla (verilen) yardım; gizli olan ise meleklerle (verilen) yardımdır. Bütün bunlar âyetin umumuna dahildir.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)