الزعم: حكاية قول يكون مظنة للكذب، ولهذا جاء في القرآن في كل موضع ذم القائلون به، نحو: زعم الذين كفروا [التغابن/ 7]، بل زعمتم [الكهف/ 48]، كنتم تزعمون [الأنعام/ 22]، زعمتم من دونه [الإسراء/ 56]، وقيل للضمان بالقول والرئاسة: زعامة، فقيل للمتكفل والرئيس: زعيم، للاعتقاد في قوليهما أنهما مظنة للكذب. قال: وأنا به زعيم [يوسف/ 72]، أيهم بذلك زعيم [القلم/ 40]، إما من الزعامة أي: الكفالة، أو من الزعم بالقول.
Exdore translation — not part of the source
ez-Za'm (الزعم): Yalan ihtimali taşıyan bir sözü aktarmaktır. Bu yüzden Kur'an'da geçtiği her yerde, onu söyleyenler yerilmiştir. Örneğin: "İnkâr edenler zannettiler/iddia ettiler" [64:7]; "Bilakis siz iddia ettiniz" [18:48]; "İddia ediyordunuz" [6:22]; "O'nun dışında iddia ettikleriniz" [17:56]. Sözle kefil olmaya ve reislik etmeye "zeâme (زعامة)" denmiştir; buradan kefil olana ve reise "zaîm (زعيم)" denmiştir — bu, o ikisinin sözü hakkında, yalan ihtimali taşıdığı inancından dolayıdır. Buyurdu: "Ben buna kefilim" [12:72]; "Hangisi buna kefildir?" [68:40]. Bu, ya "zeâme"den, yani kefaletten; ya da sözle iddia anlamındaki "za'm"dandır.
Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân · OpenITI (CC BY-NC-SA 4.0)