Exdore translation — not part of the source

el-Hibe (bağış): Mülkünü karşılıksız olarak başkasına vermendir. "Vehebtühû hibeten ve mevhibeten ve mevheben" denir. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Ve ona İshak'ı bağışladık" [6:84]; "Hamd, ihtiyarlık çağımda bana İsmail'i ve İshak'ı bağışlayan Allah'a mahsustur" [14:39]; "Ben ancak Rabbinin elçisiyim, sana tertemiz bir oğlan bağışlamak için" [19:19] — burada [melek] bağışlamayı kendi nefsine nispet etmiştir, çünkü onun ona ulaştırılmasında sebep olmuştur. "Liyehebe leke" (sana bağışlaması için) şeklinde de okunmuştur; burada Yüce Allah'a nispet edilmiştir. Bu, hakikat üzeredir; birincisi ise genişletme (mecaz/tevessü) yoluyladır. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Rabbim bana bir hüküm bağışladı" [26:21]; "Ve Davud'a Süleyman'ı bağışladık" [38:30]; "Ve ona ailesini bağışladık" [38:43]; "Ve rahmetimizden ona kardeşi Harun'u bir peygamber olarak bağışladık" [19:53]; "Bana katından, bana vâris olacak bir velî bağışla" [19:5]; "Rabbimiz! Bize eşlerimizden ve zürriyetimizden göz aydınlığı bağışla" [25:74]; "Bize katından bir rahmet bağışla" [3:8]; "Bana benden sonra kimseye yaraşmayacak bir mülk bağışla" [38:35]. Yüce Allah "el-Vâhib" ve "el-Vehhâb" (çokça bağışlayan) diye vasfedilir; bu, herkese hak ettiği ölçüde verdiği anlamındadır. Ve şu sözü: "Eğer kendisini hibe ederse" [33:50]. "el-İttihâb": hibeyi kabul etmektir. Hadiste: «Kureyşli, Ensarlı yahut Sakîfli birinden başkasından hibe kabul etmemeye niyetlendim.»