Exdore translation — not part of the source

"Karaeti'l-mer'etü": Kadın kan gördü. "Akraet": Kur' sahibi oldu. "Karaetü'l-câriyete": Câriyenin rahminin temiz olduğunu kur' ile tespit ettim. el-Kur', hakikatte temizlikten sonra hayza girmenin adıdır. Bu isim, hem temizlik hem de onun peşinden gelen hayız olmak üzere iki durumu birlikte kapsayan bir isim olduğu için, bunlardan her birine ayrı ayrı da ıtlak edilmiştir. Çünkü iki manayı birlikte ifade etmek üzere konulmuş her isim, bunlardan her biri tek başına bulunduğunda ona da ıtlak edilir. Tıpkı "mâide" gibi: hem sofra hem de yemek için kullanılır; sonra bunlardan her biri tek başına da bu adla anılabilir. Kur', ne tek başına temizliğin, ne de tek başına hayzın adıdır. Bunun delili şudur: Kanın izini görmemiş temiz kadına "kur' sahibi" denmez. Aynı şekilde, kanaması sürekli devam eden hayızlı kadına ve loğusaya da böyle denmez. Yüce Allah'ın: "Kendi kendilerine üç kur' beklerler" [2:228] sözü, yani: "temizlikten hayza üç kere giriş" demektir. Hz. Peygamber'in (aleyhi's-salâtü ve's-selâm) "Akrâ' (kur') günlerinde namazı bırak" sözü, yani "hayız günlerinde" demektir. Bu, tıpkı birinin "Şunu falancanın geliş günlerinde yap" demesi gibidir; hâlbuki onun gelişi ancak bir saat içinde gerçekleşir, buna rağmen günlere nispet edilir. Dil âlimlerinin: "Kur', 'karae' yani 'topladı' kökündendir" sözüne gelince: Onlar, zikrettiğim şekilde temizlik zamanı ile hayız zamanının bir araya gelmesini dikkate almışlardır; çünkü rahimde kan toplanmaktadır. el-Kırâe: Harfleri ve kelimeleri tertîl içinde birbirine katıp toplamaktır. [Bu, her toplama için söylenmez.] Bir topluluğu bir araya getirdiğinde "karae'tü'l-kavme" denmez. Buna delil, tek bir harfi telaffuz eden kimse için "kırâet" denmemesidir. el-Kur'ân aslında bir masdardır; "küfrân" ve "rüchân" gibi. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: "Şüphesiz onu toplamak ve okumak bize aittir. Onu okuduğumuzda okunuşuna uy" [75:17, 75:18]. İbn Abbâs dedi ki: "Onu topladığımız ve senin göğsünde sabit kıldığımız zaman onunla amel et." Bu kelime, Muhammed'e (sallallâhu aleyhi ve sellem ve âlihî) indirilen kitaba tahsis edilmiş ve onun için âdeta bir özel ad hâline gelmiştir; tıpkı Tevrat'ın Mûsâ'ya, İncil'in de Îsâ'ya (Allah'ın salât ve selâmı ikisinin üzerine olsun) indirildiğinde onlara ad olması gibi. Bazı âlimler şöyle demiştir: "Bu kitabın Allah'ın kitapları arasından Kur'ân diye adlandırılması, onun kitaplarının meyvesini toplayıcı olması dolayısıyladır." Bilakis bütün ilimlerin meyvesini topladığı içindir; nitekim Yüce Allah buna: "Her şeyin ayrıntılı açıklaması" [12:111] ve "Her şey için bir açıklama" [16:89] sözleriyle işaret etmiştir. "Pürüzsüz Arapça bir Kur'ân" [39:28]; "Bir Kur'ân ki, onu okuyasın diye bölümlere ayırdık" [17:106]; "Bu Kur'ân'da" [30:58]; "ve fecir Kur'ân'ı" [17:78], yani "onun okunuşu"; "şerefli bir Kur'ân'dır" [56:77]. "Akra'tü fülânen kezâ" (falancaya şunu okuttum). Yüce Allah: "Sana okutacağız da unutmayacaksın" [87:6] buyurmuştur. "Tekarra'tü": İyice anladım. "Kâra'tühû": Onunla karşılıklı ders yaptım.