Exdore translation — not part of the source

en-Ni'me: güzel hâl. "Ni'me" kelimesinin yapısı, insanın üzerinde bulunduğu hâli gösteren yapıdır; "cilse" (oturuş) ve "rikbe" (biniş) gibi. "en-Na'me" ise nimetlenmek (tena''um) demektir; yapısı, fiilden bir kerelik anlamı gösteren yapıdır: "darbe" (bir vuruş) ve "şetme" (bir sövme) gibi. "en-Ni'me" cins içindir; az için de çok için de kullanılır. Yüce Allah şöyle demiştir: "Allah'ın nimetini sayacak olsanız sayamazsınız" [16:18] [Kaynak metinde bu noktada bağlam dışı bir satır yer alıyor: "ve lev sadekû kâlû bihî nazratü'l-ins" — [belirsiz]] "Size verdiğim nimetimi hatırlayın" [2:40], "Üzerinize nimetimi tamamladım" [5:3], "Allah'tan bir nimetle döndüler" [3:174] ve bunlardan başka ayetler. el-İn'âm: iyiliği başkasına ulaştırmaktır; ancak kendisine ulaştırılan kimse konuşan varlıklar (nâtıklar) cinsinden olduğunda kullanılır. "Falanca atına in'âm etti" denmez. Yüce Allah: "Kendilerine nimet verdiklerinin (yolu)" [1:7], "Hani Allah'ın kendisine nimet verdiği, senin de kendisine nimet verdiğin kimseye diyordun" [33:37]. en-Na'mâ, "darrâ"nın (sıkıntı) karşılığındadır. Yüce Allah: "Andolsun, kendisine dokunan bir sıkıntıdan sonra ona bir nimet (na'mâ) tattırırsak" [11:10]. en-Nu'mâ ise "bü'sâ"nın (yoksulluk/darlık) zıddıdır. Şöyle demiştir: "O, kendisine nimet verdiğimiz bir kuldan başkası değildir" [43:59]. en-Naîm: çok nimet. Şöyle demiştir: "Naîm cennetlerinde" [10:9]; ve şöyle demiştir: "Naîm cennetleri" [31:8]. Tena''ame: içinde nimet ve hayatın hoşluğu bulunan şeyi elde etmek. "Na''amehû ten'îmen fe-tena''ame" denir, yani onu nimet içine koydu; yani hayatın yumuşaklığı ve bolluğu içine. Şöyle demiştir: "Ona ikram eder ve ona nimet verir" [89:15]. "Taâmun nâim" (yumuşak/hoş yiyecek), "câriyetün nâime" (yumuşak tenli cariye). ["en-Ne'am" özellikle develere aittir], çoğulu "en'âm"dır. [Bu şekilde adlandırılması, onların nazarında devenin en büyük nimet olmasındandır; ancak "en'âm" deve, sığır ve koyun için kullanılır; içlerinde deve bulunmadıkça bunlara "en'âm" denmez.] Şöyle demiştir: "Gemilerden ve hayvanlardan (en'âm) bindiğiniz şeyleri sizin için var etti" [43:12]; "Hayvanlardan yük taşıyanları ve (tüyünden) döşek yapılanları" [6:142]. "İnsanların ve hayvanların yediği yeryüzü bitkileri onunla karıştı" [10:24] sözünde ise "en'âm" burada deve ve başkalarını kapsayan genel bir anlamdadır. en-Neâmâ: yumuşak esen güney rüzgârı. en-Neâme (deve kuşu): yaratılışı bakımından "ne'am"a (develere) benzetilerek böyle adlandırılmıştır. en-Neâme: dağdaki gölgelik ve kuyunun başındaki (gölgelik); uzaktan görünüşü bakımından deve kuşuna benzetilerek. en-Neâim: ay menzillerinden biri; deve kuşuna benzetilerek. Şairin sözüne gelince: 449- "Ve İbnü'n-Neâme o sırada binitimdir" Bununla ayağını kastettiği söylenmiştir; hızda deve kuşuna benzeterek ona "ibnü'n-neâme" demiştir. "en-Neâme, ayağın içi (tabanı)dır" da denilmiştir. Bunu söyleyenin, ancak onların "ibnü'n-neâme" sözünden hareketle söylediği kanaatindeyim. "Tena''ame fülân" sözleri: hafif bir yürüyüşle yürüdüğünde (kullanılır); bu da "nu'me"dendir (yumuşaklık). "Ni'me" kelimesi, yergideki "bi'se"nin karşılığında övgü için kullanılır [Kaynak metinde burada bağlam dışı bir mısra yer alıyor: "Ve binitin, semeriyle birlikte kaûd (genç deve) olur"] Yüce Allah şöyle demiştir: "Ne güzel kuldu! O çok yönelendi" [38:44]; "Çalışanların ecri ne güzeldir!" [39:74]; "Ne güzel mevlâ ve ne güzel yardımcıdır!" [8:40]; "Yeri de biz döşedik; ne güzel döşeyenleriz!" [51:48]; "Sadakaları açıktan verirseniz bu ne güzeldir" [2:271]. Ve dersin: "Şunu yaparsan ne âlâ (fe-bihâ ve ni'met)", yani "o haslet ne güzeldir". "Ğaseltühû ğaslen ni'imme" (onu güzelce yıkadım). "Fe'ale kezâ ve en'ame" denir, yani artırdı; aslı "in'âm"dandır. "Ne'imallâhu bike aynen" (Allah seninle gözünü aydın etsin). "Neam" ise "ni'met" lafzından olan bir olumlama (îcâb) kelimesidir. Dersin: "Neam ve ni'mete ayn ve nu'mâ ayn ve neâme ayn". Bunun "en'ame minhu" lafzından olması da mümkündür, yani daha yumuşak ve daha kolay.